Profilo di Pattanunღ°•.♥.•°☆>>ทำดีวันละนิด ...FotoBlogElenchiAltro  |  Strumenti Guida |
|
28 aprile -|FriEND$|- สวัสดีจ๊ะ.....วันนี้เราก็ขอฝากเนื้อฝากตัวเช่นเคยนะ
 ............. ถ้ามีใครสักคนถามคุณว่า "นี่ๆ ถ้าถึงเวลาที่ต้องพูดอำลากับใครสักคน..เธอจะพูดยังไงเหรอ" เราคิดว่าคุณคงจะตอบอย่างไม่ลังเลเลยว่า "ก็พูดว่า บ๊าย บ่าย หรือไม่ก็แล้วเจอกันนะ....ถามทำไม?" อะไรประมาณนี้ใช่มั้ยล่ะ? ในตอนนั้นคุณก็คงไม่ได้ใส่ใจเพราะมันยังไม่ถึงเวลาของมัน.....แต่เมื่อถึงวินาทีแห่งการจากลาจริงๆแล้ว ก็คงมีคำพูดมากมายที่อยากจะพูด...แต่....มันก็พูดไม่ออกหรือไม่ก็ทุกอย่างมันตันหมด แล้วพอกลับมานั่งนึกไปถึงตอนนั้น....ก็คงคิดว่า ทำไมตอนนั้นเราไม่พูดอย่างนี้ แล้วทำอย่างนั้นนะ อะไรประมาณนี้
เหมือนเราตอนที่ต้องจากกับเพื่อนตอนมีนาที่ผ่านมา...ถึงแม้ว่ามันจะไม่ได้เป็นการจากลาตลอดกาล แต่ว่าช่วงเวลานั้นมันจะไม่เกิดขึ้นเป็นครั้งที่สอง เหมือนกับคำพูดที่ว่า "ประวัติศาสตร์ไม่มีทางซ้ำรอย" ถึงแม้ว่าในห้องของเรา เราจะมีคนที่เขาไม่ชอบเราหรือชอบก็แล้วแต่....คนไม่ดีมันก็มีทุกที่นั่นแหละ แต่เราก็ดีใจนะที่ห้อง 3/1 ของโรงเรียนสันติราษฎร์ทำให้เราได้เจอเพื่อนที่ดีหลายคน โดยเฉพาะ จุ๊บจิ๊บ จอย และมด
ย้อนกลับไปเมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม 2547 วันแรกที่เปิดเรียนขึ้นมัธยมของเรา เรายังจำคำแรกที่จุ๊บจิ๊บพูดกับเราได้ว่า"หวัดดี เราชื่อจุ๊บจิ๊บนะ"....กับเราที่นั่งอยู่คนเดียวถึงแม้ว่าตอนนั้นเรายังไม่ได้สนิทกันทันทีและเราก็ยังไม่ได้รู้สึกอะไรกับเพื่อนคนนี้ แต่....มันก็เปลี่ยนไปเมื่อถึงเทอม 2 .... เรามีเพื่อนมากขึ้น หัวเราะได้เยอะขึ้น บอกตามตรงเลยว่าตอนแรกที่เข้าเรียนที่นี่เรารับไม่ได้เลยกับโรงเรียนที่เป็นแบบนี้ เราบอกกับแม่ทุกวันเลยว่า "แม่หนูจะไม่ไหวแล้วนะ ม.2 ย้ายโรงเรียนให้หนูที" ไม่รู้ว่าเด็กเอกชนจะเป็นแบบนี้กันทุกคนหรือเปล่านะ....
เทอม 2 ...... เราก็เริ่มสนิทกันทั้งจอยและจุ๊บจิ๊บ แต่มาอยู่กันเป็นกลุ่มเลยนี่ก็ตอนปลายๆเทอมจะขึ้นม.2ละมั้ง พอถึงม.2 มดก็ย้ายเข้ามากลุ่มของพวกเรานี่แหละที่ไปคุยกับมดเป็นพวกแรก เพราะมดเป็นคนที่เงียบๆแต่ความจริงมันบ้าเอาการ - - ม.2 เราทั้ง 4 คนก็ไปเที่ยวกันบ่อยมาก จนมันแน้นแฟ้น ถึงแม้พวกเราจะอยู่กลุ่มเดียวกันแล้ว.....แต่ที่แปลกก็คือ "No Name" หรือไม่มีชื่อกลุ่มนั่นเอง แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้พวกเรารู้สึกแปลกแต่อย่างใด ........ มันมีความสุขมากเลยนะ ที่ได้ไปไหนมาไหนพร้อมกับเพื่อนซี้เนี่ย แต่เวลาแบบนี้คงจะไม่มีอีกแล้วล่ะ เพราะพอขึ้น ม.4 ก็ต้องแยกย้ายกันไป ถึงจะอยู่โรงเรียนเดียวกันแต่ก็คนละสาย
พอขึ้น ม.3 มันก็เริ่มเปลี่ยนไปบ้างเพราะมีหลายสิ่ง หลายอย่างเข้ามา ทำให้พวกเราห่างๆกัน จิ๊บก็มุ่งแต่เรียนเพื่อเข้าเตรียม ส่วนจอยก็อ่านนิยาย ฟังวิทยุ มดก็ไม่ค่อยมาโรงเรียน คงจะมีแต่เราละมั้งที่เป็นเหมือนเดิม........พวกเราไปเที่ยวกันครบ 4 คนน่ะเหรอ?........แทบจะไม่มีเลย ไม่มีจริงๆ มันไม่เต็มที่เหมือน ม.2 มันห่างเหินกันซะจนไม่เหมือนเดิมได้แล้วน่ะ เราก็ไม่รู้จะทำยังไงให้มันเป็นเหมือนเดิมได้ จนบางครั้งเราก็คิดนะว่า "อยู่คนเดียวจะดีกว่ามั้ย?" แต่คำตอบคือ ถ้าเราอยู่คนเดียวโดยที่ขาดเพื่อน...เราจะเป็นยังไงในโรงเรียนที่เป็นแบบนี้ เราเลยลองมองในแง่ดีบ้าง....มันก็ดีขึ้นถึงแม้ว่ามันจะกลับเป็นเหมือนเดิมไม่ได้อีกแล้วก็ตาม.....
อยากบอกเพื่อนว่า...ถึงเราจะไม่ได้อยู่ห้องเดียวกัน ไม่ได้อยู่กลุ่มเดียวกัน ไม่ได้หัวเราะ ร้องไห้ด้วยกันอีกแล้วก็ตาม.......ขอให้รู้ไว้ว่าเพื่อนคนนี้ยังเหมือนเดิม....ยังอ้าแขนรับเพื่อนเสมอเมื่อเพื่อนต้องการ ถึงแม้ว่าเพื่อนจะเปลี่ยนไปแค่ไหน ถึงแม้ว่าเพื่อนจะเป็นยังไง จะดีหรือเลวต่างจากตอนแรกที่รู้จักกันสักเท่าไหร่.....เรารับได้หมดขอเพียงแค่...
เพื่อน จะ ไม่ ทอด ทิ้ง เรา ก็ พอ แล้ว
ก่อนที่เราจะจบหน้าของบล๊อกลง.....เราอยากจะมอบกลอนนี้ไว้แด่เพื่อนๆ ม.3/1 ทุกคน รวมไปถึงเพื่อนสมัย ป.6 ของเรา วิตตี้ นุ่น แป๊ป มะนาว และคนที่เราแอบชอบ...
กลอนอันนี้เราแต่งไว้เมื่อประมาณเดือนกุมภา ที่สำคัญคือ....เราแต่งมันด้วยใจ
Friendships
วันเวลาอันมีค่า ถึงเวลาต้องผ่านพ้น
เพื่อที่จะดิ้นรน และสืบค้นหาตัวเอง
งานเลี้ยงที่เริ่มมา ถึงเวลาหยุดบรรเลง
เพื่อนจงอย่ากลัวเกรง กับชีวิตตามลำพัง
เพียงจำไว้เถิดว่า เมื่อหันมามองย้อนหลัง
ภาพเก่านั้นคงยัง อยู่ที่เดิมตลอดไป
ขอเธออย่าท้อแท้ มันเป็นแค่ทางผ่านไป
ทางออกที่เส้นชัย คือแรงใจให้ก้าวเดิน
นึกถึงวันแรกสิ วันที่เราต่างเคอะเขิน
ไม่ใช่เหตุบังเอิญ ที่เรานั้นมาพบกัน
หากเป็นฟ้าลิขิต ที่ชีวิตของเราสอง
จำต้องมาพบปอง เป็นเพื่อนพ้องแล้วจากไป
ลาจากในตอนนี้ มิใช่ลาจากกันไกล
หากใจยังชิดใกล้ รู้สึกได้แม้ห่างกัน
วันวานที่ใกล้ชิด ช่างสุขจิตแสนหฤหรรษ์
วันนี้แม้จากกัน คงจะไม่คิดเสียใจ
ที่เราเคยมีเพื่อน ผู้คอยเตือนด้วยห่วงใย
ไม่หวังคืนสิ่งใด เพียงขอให้เพื่อนสุขกาย
หากรู้ตัวเมื่อช้า ทำดีมาเมื่อจะสาย
เพิ่งรู้คือเพื่อนตาย ที่คอยอยู่เคียงข้างกัน
หากมีปาฏิหาริย์ ดลบันดาลดั่งใจหมาย
จะขอเพียงเพื่อนตาย เคียงข้างกายตลอดไป
 LOve_4EveR
25 aprile ~~-'๐'-BoVY come baCK!!เรากลับมาอีกแล้วแว้วๆๆๆๆ หลังจากห่างหายไปนานหลายเดือน ....... - -a
พวกขี้เบื่ออะนะ ทำไงได้ล่ะ กลับมาคราวนี้เราจะขอเริ่มต้นใหม่ให้หมดเลย... จะทำให้สเปซสวยที่สุดเท่าที่มือคู่น้อยๆนี้จะสามารถทำได้
(แหวะ!ความจริงมือใหญ่เท่าฝาหม้อ 55+ล้อเล่น) ยังไงก็ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะค๊า!!! ^^V
วันนี้เป็นวันแรกที่อัพบล๊อค- - ก็คงยังไม่มีอะไรมากอะนะ แต่วันหลังลายคงเริ่มจะออก 55+ ก็......อยากฝากบอกเพื่อนๆด้วยว่า สเปซ ของเรายินดีต้อนรับทุกคนเสมอน๊า~~ และที่สำคัญ!! หากจะคอมเม้นท์ข้อความละก็.....ขอภาษาไทยที่ถูกหลักภาษานะจ๊ะ ^0^ จะได้ช่วยกันอนุรักษ์วัฒนธรรมไทยกันต่อไป----------
.............วันนี้คงพอแค่นี้ก่อน ไว้วันหลังมีเรื่องอะไรจะมาเล่าให้ฟังใหม่นะจ๊ะ บ๊ายบ่ายยยยยย
|
|
|
