สวัสดีจ้า.......กลับมาอัพสเปซแล้ว หลังจากที่ดองไว้นาน สำหรับวันนี้ก็เป็นวันดีของเราและแฟนคลับของพี่เว่นอีกหลายๆแสนคน.......เพราะวันนี้คือวันที่ 7 เดือน 7 ปี 2007 นั่นเอง และถือว่าเป็น วันของเซเว่นหรือพี่เว่นของน้องโบ >< ....... ซึ่งวันนี้จะมีครั้งเดียวและจะไม่มีวันเกิดขึ้นอีก (นอกจากแกจะเขียนปฏิทินเอาเองใหม่อะนะ หุหิ) เพราะมันเป็นช่วงของเวลา.......ดังนั้นมันจึงสำคัญมากอากๆๆๆๆสำหรับเรา(ลากเสียง)

 

       วันนี้ก็ไม่ได้ทำอะไรให้พี่เว่นเล้ยยยยย.......ก็เลยมาอัพสเปซแทน แล้ววันนี้ก็ไม่ได้ไปเรียนพิเศษ.......เพราะไปงานเจเทรนด์ที่ MBK แต่ก็คิดผิดที่ไป เพราะ "กุไปคนเดียว" ไม่น่าหยุดเรียนพิเศษเลย.....ยิ่งตอนนี้อยู่ ม.ปลายนะ ต้องขยันให้มาก......พูดไปก็ขอระบายหน่อยเหอะ....(ถ้าใช้คำหยาบก็โทดนะ) ตอนแรกเราจะไม่ไป......แล้วทีนี้มันก็มีเหตุให้ต้องไป เพราะใจมันร่ำร้อง (อ้วก) แล้วพอไปถึงก็โทรหาเพื่อน(ขอไม่ระบุชื่อนะว่าใคร)......1 ครั้ง ไม่รับ.....2 ครั้งไม่รับ....ก็เลยไม่เปนไร เลยเดินหา ก็เดินนานอยู่นะ....ไม่เจอก็เลยโทรอีก และก็ไม่รับอีก กุเลยเริ่มมีอารมณ์....เลยเดินเล่นทั่วงานไปก่อน ก็ถ่ายรูปไปเรื่อย....แล้วก็โทรอีก...ที่นี้รับ(จนลืมไปเลยว่าโทรไปหามันแล้วมันไม่รับกี่ครั้ง) ก็เลยบอก

 

เรา: "เออ เนี่ยเราไปศึกษาภัณฑ์ไปซื้อของก่อนนะ แล้วตอนนี้พวกแกอยู่ไหน?"  

เพื่อน: "อยู่ฮาจิบังเนี่ย"

เรา:"เออ เดี๋ยวซื้อของเสร็จแล้วเดี๋ยวไปหา"

เพื่อน: "มาดิ ถ้าแกมาพวกเราก็กินเสร็จพอดี"

เรา: "อืม แล้วเจอกัน"

 

แล้วพอเราไปซื้อของเสร็จแล้วไปที่ฮาจิบัง ก็ไม่มีใครอยู่....เราก็ยืนรอตั้งนานเลยนะ อย่างน้อยโทรบอกกันสักคำก็ยังดีว่า เออเนี่ย เราออกมาข้างนอกแล้วนะ แต่นี้ไม่เลย.....เราต้างหากกลับเป็นฝ่ายที่ต้องโทรไปหา โทรไป 2 รอบ....ไม่รับ เลยโทรไปเพื่อนอีกคนนึง....ไม่รับแต่เขาก็โทรกลับมาทีหลัง.......เลยรู้ว่าอยู่ข้างนอก เราเลยบอกแล้วเจอกัน.......แต่สรุปก็ไม่เจอกัน(สงสัยเพราะเราชอบพูด แล้วเจอกัน มันเลยไม่เจอกันมั้งเนี่ย) เราเลย.....ชั่งแม่งและ กุกลับดีกว่า การบ้านรอให้ทำอยู่ที่บ้านตั้งเยอะแยะ.......บอกตามตรงว่าทุกวันนี้ โครตเหนื่อย เพราะมีแต่เราที่ทำไหนจะพิมพ์งาน ปริ๊น ซื้อของ แบกของ จนกุจะกล้ามขึ้นแล้วมั้งสาดดด ........ เราไม่บอกหรอกว่า เฮ้ยเนี่ย เราเหนื่อยนะ เอาไปทำมั้งได้ปะ ...... บอกทำไมละ ให้คิดเองดิ โตๆกันแล้ว เกิดก่อนเราด้วยซ้ำนะ......คิดเป็นมั้ย อย่าให้พูด.......เก็บไว้เยอะ แค่ไม่แสดงออกไปเฉยๆ.....รู้อยู่ว่าที่พิมพ์ออกมามันก็เป็นเรื่องเดิมๆที่เคยไประบายให้คนอื่นฟัง........แต่ว่ารู้มั้ยว่าเรื่องเดิมๆมันจะยิ่งตอกย้ำให้เรา.....เพื่อนคนนี้มากขึ้นๆ พอเราเงียบก็หาว่าเราเงียบ......แต่พอเราเป็นฝ่ายพูดก่อนมั้งกลับกลายเป็นว่า เรื่องที่กุพูด....เป็นแค่ลมผ่านหู เหนื่อยแล้วนะกับการที่ต้องทำแบบนี้ ทำไมการจะมีเพื่อนที่เข้าใจซึ่งกันและกันสักคนมันถึงได้ยากขนาดนี้......หรือเราเองที่ต้องปรับตัว? ปรับให้ไปชอบแบบพวกแกอะนะ.......ชอบดงบัง ชอบเอสเจ.........ถึงจะคุยกันได้ตลอด ถึงจะทำอะไรด้วยกันได้ตลอด.....แล้วที่ผ่านมาล่ะ? เริ่มจากการเป็นเพื่อนกันเพราะอะไร....แล้วจู่ๆตอนนี้ กลับมาทำเหมือนว่า กุเปนปลิงที่คอยเกาะพวก...อะเหรอ? ถ้าจะคิดแบบนั้น ไม่ต้องมาคบกันก็ได้ เพราะแต่ก่อนไม่มีดงบัง ไม่มีเอสเจ ยังเป็นเพื่อนกันได้เลย ถ้าจะคุยกับเราน้อยลงเพราะสาเหตุนี้......ก็หุบปากไปเลยดีกว่า ที่เห็นว่ายิ้ม ที่เห็นว่าหัวเราะ.....รู้มั้ยว่าหัวเราะทั้งๆที่ข้างในมันเศร้า มันน้อยใจ ทำเราเราไม่ว่า แต่ถ้าโดนเราทำมั่งล่ะ........(หรือนี่คือกรรมตามสนองเรา? ที่เคยทำไว้ตอน ม.2 แต่ทำไมมันนานจังเลยล่ะ) รู้มั้ยถ้าโดนเราทำ เรารู้เลยว่าแกจะเป็นยังไง....ตอนนี้ยังทนไหว แต่ต่อไป......ไม่รู้

 

     กลายเป็นบล๊อกมั่วไปและ.......ยังไงก็อยากให้พี่เว่นรู้ว่า ถึงแม้ว่าโบจะไม่ได้สมัครเป็นแฟนคลับ ไม่ได้ดูเอมวีหรือฟังเพลงของพี่ทุกเพลง ไม่ได้เต้นท่าของพี่ได้......แต่เพลงและทำนองของพี่นั้นโบเข้าใจอย่างสุดซึ๊ง T^T เวลามีคนมาว่าพี่ว่าปากห้อย บอกตามตรงโบโกรธมากกก ถึงจะพูดเล่นก็เหอะ แต่ก็เก็บเอาไว้ เพราะพี่เว่นเป็นไอดอลที่สำคัญที่สุดของโบเลย......ยังไงก็ตามขอให้พี่เว่นมีความสุขตลอดเวลาอยากให้รู้ว่า....รักเธอทุกวัน

     

ปล.อ่านสเปซนี้แล้วจะโกรธเรา จะไม่คุยกับเราเป็นเดือนๆก็เอาเลย ....... เราไม่มีสิทธ์ว่าอยู่แล้ว แค่อยากบอกว่า เราเป็นคนที่จริงใจกับเพื่อนและแคร์เพื่อนมาก จะทำอะไรกับเราเอาไว้เราก็รับได้....แต่อย่าให้มันมากเกินทน

          สวัสดีจ๊ะ.....วันนี้เราก็ขอฝากเนื้อฝากตัวเช่นเคยนะ .............

 

                       

              ถ้ามีใครสักคนถามคุณว่า "นี่ๆ ถ้าถึงเวลาที่ต้องพูดอำลากับใครสักคน..เธอจะพูดยังไงเหรอ" เราคิดว่าคุณคงจะตอบอย่างไม่ลังเลเลยว่า "ก็พูดว่า บ๊าย บ่าย หรือไม่ก็แล้วเจอกันนะ....ถามทำไม?" อะไรประมาณนี้ใช่มั้ยล่ะ?  ในตอนนั้นคุณก็คงไม่ได้ใส่ใจเพราะมันยังไม่ถึงเวลาของมัน.....แต่เมื่อถึงวินาทีแห่งการจากลาจริงๆแล้ว ก็คงมีคำพูดมากมายที่อยากจะพูด...แต่....มันก็พูดไม่ออกหรือไม่ก็ทุกอย่างมันตันหมด แล้วพอกลับมานั่งนึกไปถึงตอนนั้น....ก็คงคิดว่า ทำไมตอนนั้นเราไม่พูดอย่างนี้ แล้วทำอย่างนั้นนะ อะไรประมาณนี้

 

 

 

 

 

 

 

          ก่อนที่เราจะจบหน้าของบล๊อกลง.....เราอยากจะมอบกลอนนี้ไว้แด่เพื่อนๆ ม.3/1 ทุกคน รวมไปถึงเพื่อนสมัย ป.6 ของเรา วิตตี้ นุ่น แป๊ป มะนาว และคนที่เราแอบชอบ...

กลอนอันนี้เราแต่งไว้เมื่อประมาณเดือนกุมภา ที่สำคัญคือ....เราแต่งมันด้วยใจ

 

                                                        

 

                                                                       เพื่อที่จะดิ้นรน            และสืบค้นหาตัวเอง

 

---

 

LOve_4EveR