Pattanun 的个人资料ღ°•.♥.•°☆>>ทำดีวันละนิด ...照片日志列表更多  |  工具 帮助 |
|
7月7日 ~*-_SE7EN's Days....7/7/07_-*~ สวัสดีจ้า.......กลับมาอัพสเปซแล้ว หลังจากที่ดองไว้นาน สำหรับวันนี้ก็เป็นวันดีของเราและแฟนคลับของพี่เว่นอีกหลายๆแสนคน.......เพราะวันนี้คือวันที่ 7 เดือน 7 ปี 2007 นั่นเอง และถือว่าเป็น วันของเซเว่นหรือพี่เว่นของน้องโบ >< ....... ซึ่งวันนี้จะมีครั้งเดียวและจะไม่มีวันเกิดขึ้นอีก (นอกจากแกจะเขียนปฏิทินเอาเองใหม่อะนะ หุหิ) เพราะมันเป็นช่วงของเวลา.......ดังนั้นมันจึงสำคัญมากอากๆๆๆๆสำหรับเรา(ลากเสียง)
วันนี้ก็ไม่ได้ทำอะไรให้พี่เว่นเล้ยยยยย.......ก็เลยมาอัพสเปซแทน แล้ววันนี้ก็ไม่ได้ไปเรียนพิเศษ.......เพราะไปงานเจเทรนด์ที่ MBK แต่ก็คิดผิดที่ไป เพราะ "กุไปคนเดียว" ไม่น่าหยุดเรียนพิเศษเลย.....ยิ่งตอนนี้อยู่ ม.ปลายนะ ต้องขยันให้มาก......พูดไปก็ขอระบายหน่อยเหอะ....(ถ้าใช้คำหยาบก็โทดนะ) ตอนแรกเราจะไม่ไป......แล้วทีนี้มันก็มีเหตุให้ต้องไป เพราะใจมันร่ำร้อง (อ้วก) แล้วพอไปถึงก็โทรหาเพื่อน(ขอไม่ระบุชื่อนะว่าใคร)......1 ครั้ง ไม่รับ.....2 ครั้งไม่รับ....ก็เลยไม่เปนไร เลยเดินหา ก็เดินนานอยู่นะ....ไม่เจอก็เลยโทรอีก และก็ไม่รับอีก กุเลยเริ่มมีอารมณ์....เลยเดินเล่นทั่วงานไปก่อน ก็ถ่ายรูปไปเรื่อย....แล้วก็โทรอีก...ที่นี้รับ(จนลืมไปเลยว่าโทรไปหามันแล้วมันไม่รับกี่ครั้ง) ก็เลยบอก
เรา: "เออ เนี่ยเราไปศึกษาภัณฑ์ไปซื้อของก่อนนะ แล้วตอนนี้พวกแกอยู่ไหน?"
เพื่อน: "อยู่ฮาจิบังเนี่ย"
เรา:"เออ เดี๋ยวซื้อของเสร็จแล้วเดี๋ยวไปหา"
เพื่อน: "มาดิ ถ้าแกมาพวกเราก็กินเสร็จพอดี"
เรา: "อืม แล้วเจอกัน"
แล้วพอเราไปซื้อของเสร็จแล้วไปที่ฮาจิบัง ก็ไม่มีใครอยู่....เราก็ยืนรอตั้งนานเลยนะ อย่างน้อยโทรบอกกันสักคำก็ยังดีว่า เออเนี่ย เราออกมาข้างนอกแล้วนะ แต่นี้ไม่เลย.....เราต้างหากกลับเป็นฝ่ายที่ต้องโทรไปหา โทรไป 2 รอบ....ไม่รับ เลยโทรไปเพื่อนอีกคนนึง....ไม่รับแต่เขาก็โทรกลับมาทีหลัง.......เลยรู้ว่าอยู่ข้างนอก เราเลยบอกแล้วเจอกัน.......แต่สรุปก็ไม่เจอกัน(สงสัยเพราะเราชอบพูด แล้วเจอกัน มันเลยไม่เจอกันมั้งเนี่ย) เราเลย.....ชั่งแม่งและ กุกลับดีกว่า การบ้านรอให้ทำอยู่ที่บ้านตั้งเยอะแยะ.......บอกตามตรงว่าทุกวันนี้ โครตเหนื่อย เพราะมีแต่เราที่ทำไหนจะพิมพ์งาน ปริ๊น ซื้อของ แบกของ จนกุจะกล้ามขึ้นแล้วมั้งสาดดด ........ เราไม่บอกหรอกว่า เฮ้ยเนี่ย เราเหนื่อยนะ เอาไปทำมั้งได้ปะ ...... บอกทำไมละ ให้คิดเองดิ โตๆกันแล้ว เกิดก่อนเราด้วยซ้ำนะ......คิดเป็นมั้ย อย่าให้พูด.......เก็บไว้เยอะ แค่ไม่แสดงออกไปเฉยๆ.....รู้อยู่ว่าที่พิมพ์ออกมามันก็เป็นเรื่องเดิมๆที่เคยไประบายให้คนอื่นฟัง........แต่ว่ารู้มั้ยว่าเรื่องเดิมๆมันจะยิ่งตอกย้ำให้เรา.....เพื่อนคนนี้มากขึ้นๆ พอเราเงียบก็หาว่าเราเงียบ......แต่พอเราเป็นฝ่ายพูดก่อนมั้งกลับกลายเป็นว่า เรื่องที่กุพูด....เป็นแค่ลมผ่านหู เหนื่อยแล้วนะกับการที่ต้องทำแบบนี้ ทำไมการจะมีเพื่อนที่เข้าใจซึ่งกันและกันสักคนมันถึงได้ยากขนาดนี้......หรือเราเองที่ต้องปรับตัว? ปรับให้ไปชอบแบบพวกแกอะนะ.......ชอบดงบัง ชอบเอสเจ.........ถึงจะคุยกันได้ตลอด ถึงจะทำอะไรด้วยกันได้ตลอด.....แล้วที่ผ่านมาล่ะ? เริ่มจากการเป็นเพื่อนกันเพราะอะไร....แล้วจู่ๆตอนนี้ กลับมาทำเหมือนว่า กุเปนปลิงที่คอยเกาะพวก...อะเหรอ? ถ้าจะคิดแบบนั้น ไม่ต้องมาคบกันก็ได้ เพราะแต่ก่อนไม่มีดงบัง ไม่มีเอสเจ ยังเป็นเพื่อนกันได้เลย ถ้าจะคุยกับเราน้อยลงเพราะสาเหตุนี้......ก็หุบปากไปเลยดีกว่า ที่เห็นว่ายิ้ม ที่เห็นว่าหัวเราะ.....รู้มั้ยว่าหัวเราะทั้งๆที่ข้างในมันเศร้า มันน้อยใจ ทำเราเราไม่ว่า แต่ถ้าโดนเราทำมั่งล่ะ........(หรือนี่คือกรรมตามสนองเรา? ที่เคยทำไว้ตอน ม.2 แต่ทำไมมันนานจังเลยล่ะ) รู้มั้ยถ้าโดนเราทำ เรารู้เลยว่าแกจะเป็นยังไง....ตอนนี้ยังทนไหว แต่ต่อไป......ไม่รู้
กลายเป็นบล๊อกมั่วไปและ.......ยังไงก็อยากให้พี่เว่นรู้ว่า ถึงแม้ว่าโบจะไม่ได้สมัครเป็นแฟนคลับ ไม่ได้ดูเอมวีหรือฟังเพลงของพี่ทุกเพลง ไม่ได้เต้นท่าของพี่ได้......แต่เพลงและทำนองของพี่นั้นโบเข้าใจอย่างสุดซึ๊ง T^T เวลามีคนมาว่าพี่ว่าปากห้อย บอกตามตรงโบโกรธมากกก ถึงจะพูดเล่นก็เหอะ แต่ก็เก็บเอาไว้ เพราะพี่เว่นเป็นไอดอลที่สำคัญที่สุดของโบเลย......ยังไงก็ตามขอให้พี่เว่นมีความสุขตลอดเวลาอยากให้รู้ว่า....รักเธอทุกวัน
ปล.อ่านสเปซนี้แล้วจะโกรธเรา จะไม่คุยกับเราเป็นเดือนๆก็เอาเลย ....... เราไม่มีสิทธ์ว่าอยู่แล้ว แค่อยากบอกว่า เราเป็นคนที่จริงใจกับเพื่อนและแคร์เพื่อนมาก จะทำอะไรกับเราเอาไว้เราก็รับได้....แต่อย่าให้มันมากเกินทน 6月3日 Rain's Coming 06/07 Part II ผ่านไปเกินครึ่งของคอนเสิร์ตและ.........เรนก็บอกว่า "ตอนนี้คอนเสิร์ตผ่านไปครึ่งนึงแล้วนะครับ เพลงต่อไปผมอยากให้แฟนของผมทุกๆคนมาสนุกด้วยกันกับเพลงนี้นะครับ....ที่รัก" แล้วก็แสดงเพลงในโฆษณาดัชมิลล์อะ จำชื่อเพลงมิได้ T^T แล้วก็เล่นๆๆๆจนกระทั่งถึงเพลง "Friends" ที่เรนร้องให้กับเด็กๆที่เป็นเอดส์และเด็กกำพร้าจากพ่อแม่ที่เป็นเอดส์ทั่วโลก ....... ยอมรับเลยว่าประทับใจกับเพลงนี้ที่สุด.......เพราะระหว่างที่เรนแสดง ตรงที่เรนยืนอยู่ได้เลื่อนสูงขึ้นและจอภาพข้างหลังเรนก็ได้มีภาพปีกสยาย เปรียบเสมือนว่าเรนคือเทพแห่งสันติภาพในชุดขาว............ประทับใจซะจนไม่รู้จะพูดยังไงดี เพราะภาพที่เห็นมันงดงามมากๆๆๆๆๆ แล้วพอแสดงชุดนี้เสร็จเรนก็พูดว่า "พวกคุณทุกคนอย่าลืมว่า ตอนไหนก็ตามที่คุณโดดเดี่ยวและอ้างว้าง โปรดจำไว้ว่า....คุณยังมีผมเป็นเพื่อนเสมอ ผมจะอยู่เคียงข้างกายคุณเสมอ"
แล้วก็ถึงเวลาที่งานเลี้ยงต้องเลิกรา............เรนและแดนเซอร์ออกมาในชุดฮูดสีแดง พร้อมกับเพลง Instead of saying goodbye (Original Virsion) ทั้งร้องและเต้นอย่างเต็มที่เป็นครั้งสุดท้าย.........และเมื่อเพลงใกล้จะจบ ทุกคนก็ออกมายืนตรงส่วนหน้าสุดของเวที พร้อมกับโค้งคำนับเป็นการขอบคุณ ซึ่งเรนโค้งให้ทั้งข้างหน้า ด้านข้าง และด้านหลังและกล่าวคำว่า
"ผมรักคุณ"....ก่อนที่พื้นเวทีที่เค้ายืนอยู่จะลดลงและพาเขาหายไปจากสายตาของเรา..................และจากนั้นก็มีการฉายคำพูดของเรนเป็นตัวหนังสือภาษาไทยผ่านจอ เราจับใจความได้ว่า
"ผมต้องขอบคุณพวกคุณทุกๆคน ที่คอยเป็นกำลังใจให้ผม ในยามที่ผมต้องทนรับแรงกดดันกับการแสดงที่กลัวว่าจะออกมาไม่ดีอย่างที่หวัง แต่เพราะมีพวกคุณ....เหล่าแฟนเพลงของผม....จึงทำให้ผมสามารถผ่านพ้นมันมาได้........ขอบคุณมากครับ" พร้อมกับเปิดเพลง I Love You คลอเบาๆ...........ซึ่งเป็นการปิดฉากของคอนเสิร์ต อย่างสมบูรณ์แบบที่สุด!!! ซึ่งเราก็หวังไว้ในใจลึกๆว่าจะมีการอังกอร์..........แต่มันก็เป็นไปไม่ได้นี่เนอะ......คอนเสิต์ของเรนจบลงประมาณ 4 ทุ่มกว่าๆๆ ............เชื่อมั้ยว่า...........พอออกมานอกฮอล์ก็มีสายฝนโปรยปรายลงมา.....และมีฟ้าแลบ.....และไม่นานก็กลายเป็นฝนตกหนัก........มันทำให้เราอดคิดไม่ได้ว่านี่คือปาฏิหาริย์ของเรนหรือเปล่า??!! ......หรือแม้แต่ฟ้าก็ยอมสยบให้กับความยิ่งใหญ่ของ Rain กันนะ.....
หลังจากคอนเสิร์ตครั้งนี้.........เราคงไม่ได้เห็นเรนมาเต้นต่อหน้าต่อตาแบบนี้อีกนานเลยล่ะ เพราะไหนจะเล่นหนังฮอลลีวูด อัลบั้มเพลงสากลอีก คงจะเป็นโอกาสยากที่เรนจะมาเมืองไทยอีก........แต่เราเชื่อว่า ถ้าแฟนเพลงที่ประเทศไทยทุกคนคิดเหมือนเรา เรนจะต้องกลับมาอีกแน่นอน ........จะอีก 5 ปี หรือ 10 ปี หรืออีกหลายๆปี ฉันจะไปดูคุณเล่นคอนเสิร์ตอย่างแน่นอน....ในคราวหน้าขอให้คุณโปรดมองลงมาตรงข้างขอบเวทีนะเรน....ที่ VIP ตรงนั้นแหละ....คือที่ของฉัน
ถึงเรน........แม้ว่าข้อความนี้จะไม่สามารถส่งถึงคุณได้ก็ตาม............เรน....คุณไม่ได้เป็นคนที่หน้าตาหล่อเหลาเลยนะรู้มั้ย ถึงแม้ว่าฉันจะไม่ใช่แฟนคลับของคุณ ร้องเพลงของคุณแทบจะไม่ได้เลย แต่คุณรู้มั้ยว่า.....ครั้งแรกที่ฉันได้ไปดูคอนเสิร์ตของคุณ.....ก็ไม่รู้ว่าทำไมคุณถึงมีเสน่ห์ดึงดูดใจอย่างประหลาด ทวงท่าที่คุณเต้น ท่วงทำนองที่คุณร้อง มันเหมือนมนตร์สะกดให้ฉันจ้องมองคุณอย่างไม่สามารถละสายตาได้ จึงไม่แปลกเลยที่คุณจะเป็นที่ต้องการของคนทั้งโลก "Rain" สายฝนที่จะมาทำให้โลกของร่มเย็น มีแต่ความสุขและสันติภาพ.....ขอให้คุณโชคดีบนเส้นทางที่คุณเดินนะ Rain........อย่าไปที่ที่ฉันเอื้อมไม่ถึงล่ะ
~Rain's World~
Rain's Coming 06/07 Part I เมื่อวานนี้ วันที่ 2 มิถุนายน 2550 จะเป็นวันสำคัญอีกวันนึงที่เราจะไม่ลืมเลย นั่นคือ.....เราได้ไปดูคอนเสิร์ตของเรน ซึ่งครั้งนี้เป็นครั้งที่ 2 ของเราแล้ว และนี่ก็คือคอนเสิร์ตในเอเชียที่สุดท้ายของเรน....เพราะต้องรออีก 5 ปีเรนถึงจะกลับมาจับไมค์อีกครั้ง เอาล่ะ......เราจะขอเล่าถึงบรรยากาศในคอนเสิร์ตละนะ
เราไปดูคอนเสิร์ตครั้งนี้กับเพื่อน ก็ไปถึงอิมแพคประมาณ 5 โมง เกือบๆ 6 โมงละมั้ง จากนั้นก็รอให้ถึง 19.00 น. ระหว่างที่รอก็ไปเดินเก็บภาพบรรยากาศรอบๆ แล้วมันก็คงเป็นคราวซวยของเราจริงๆละมั้ง....ซวยสุดๆเลยด้วย....คือเราดันลืมเอาแบตเตอรี่ของกล้องมาสำรอง เจือกลืมเอาไว้ในกระเป๋าอีกใบ(เพราะตอนแรกกะจะเอากระเป๋าใบนั้นมา) ก็เลยเซ็งมากๆๆๆๆ เลยจะยืมกล้องของเพื่อนถ่ายวิดีโอของคอนเสิร์ตเอาไว้
19.00 น. กว่าๆ ประตูก็เปิด โชคดีที่เราสามารถซ่อนกล้องไว้ได้อย่างแนบเนียน 55+ ก็เข้าไปนั่งที่สำหรับคนดู ซึ่งที่นั่งครั้งนี้ใกล้เวทีกว่าครั้งที่แล้วมากก >0< แล้วข้างหลังของเราก็เป็นแฟนคลับที่มาจากฮ่องกง เค้าพูดภาษากวางตุ้ง พวกเราก็นั่งขำกันเพราะฟังไม่รู้เรื่อง (ก็มันตลกดีนี่หว่า แม่งพูด ฝอยๆ จกๆ ไรนี่และ ) ส่วนที่นั่งตรงรืมสุดก็มีแฟนคลับจากเว็บของ RainThailand ละมั้ง นั่งกันเป็นก๊กเลย เด่นมากๆๆเลยเพราะเค้ามีที่ตบมือสีฟ้าของดัชมิลล์กันแทบทุกคน ส่วนลักษณะของเวทีที่ยื่นออกมาก็เป็นวงกลมแล้วสองข้างของเวทีส่วนบนก็จะมีจอยักษ์ให้คนที่นั่งไกลๆได้เห็นเรนอย่างชัดเจน สงสัยมั้ยว่าไอ้ VIP มันไปอยู่ส่วนในกัน??!! แม่งก็อยู่กลางวงของเวทีนั่นแหละ (เลยเหมือนได้อยู่ในวงล้อมของเรนเลย แม่งอิจฉาชิหายยยย )
ส่วนเวทีข้างในก็มีผ้าม่านสีดำปิดไว้อยู่ แล้วบนผ้าม่านก็มีตัว Z สีเงินแนวเฉียงลงสกรีนไว้ (คาดว่าไอ้ Z ตัวนี้คือสัญลักษณ์ของ Korean Air โฆษณากันบ่อยเหลือเกิ๊นน) ขนาดแค่เห็นโฆษณาของเรนบนจอก็ยังกริ๊ดกันเนอะ......สู้เราก็ไม่ได้ เรานั่งนิ่ง 55+ (แต่เดี๋ยวสักพักจะแหกปากยิ่งกว่าคนอื่นเค้าอีกหลายเท่า)
20.00 น. กว่าๆ (Late ทุกทีอะ) ...........นึกไม่ออกว่ะ ว่าเรนออกมายังไง ตอนนั่นมัวแต่งมหาหอยอยู่ 55+ รู้แต่ว่ากรี๊ดดังมากกกก (เสียงกุเองแหละ) เรนเปิดตัวด้วยเพลง It's Raining แม่งเต้นอภิมหาสุดยอดของความ Sexy พอจบเพลงเปิดตัวก็เล่นอีกหลายๆเพลง ซึ่งมีทั้งที่เรารู้จักและไม่รู้จัก แล้วเพลงที่เราชอบมากๆๆๆก็มานั่นก็คือ "Bad Guy" แต่คราวนี้เอามาทำเป็นเวอร์ชั่น Tango ละมั้ง ฉากหลังสวยมากๆๆๆ โครตอิจฉาแดนเซอร์เลยว่ะ แล้วก็ถึงช่วงเรนหยุดพัก เรนก็กล่าวกับทุกคนประมาณว่า "ผู้หญิงที่ผมรัก...ทุกคนมักจะจากผมไปหมด ผมจึงอยากให้ทุกคนเป็นแฟนของผม อย่าลืมว่าพวกคุณทุกคนคือแฟนของผมนะครับ..เพลงต่อไปนี้ผมขอมอบให้กับคุณครับ...ที่รัก" อ้ากกกก แม่งกรี๊ดกันฮอล์จะแตกกกก แม่ง......แล้วมีอยู่เพลงนึงที่เรนเต้นแล้วกล้องมันไปซูมตรงเป้ากางเกงของเรน ซึ่งท่านั้นเรนเต้น "ท่าเด้งเป้า" หูย.........คุณพระคุณเจ้าช่วย ตอนนั้นอยากจะลงไปดิ้นกับพื้นซะให้ได้ สุดๆเลยคนอะไรก็ไม่รุ (ลงไปดิ้นกะพื้นไม่ได้ เพราะที่ไม่พอ 55+) แล้วก็มาถึงเพลง I'm Coming ซึ่งปกติจะเห็นเรนเต้นแต่ในTV แต่นี้มาเห็นเรนเต้นด้วยตาคู่นี้ของตัวเอง......มันเป็นอะไรบรรยายไม่ถูก........เหมือนมันตื้นตันละมั้ง....เพลงต่อๆมาก็มีเพลง Instead of saying goodbye ซึ่งนำมาทำเป็นเวอร์ชั่น Rock พอเห็นเรนเป็นร๊อกเกอร์ปุ๊ป....ก็คิดว่าตัวเองช่างโชคดีจริงๆที่ได้มาเห็นเรนอีกด้านที่ปกติมันไม่มีทางเป็นไปได้ (ยังคุยๆกันกะเพื่อนเลยว่า เรนในมาดนี้เหมือน Jay Chou เลย)
5月13日 ๐~|รอดกลับมาจาก BR แล้วว้อย|~๐ อ่าห้อย.....อ่าห้อย
สวัสดีจ้า!!!
มาอัพช้าไปหน่อยยย......เพราะหลังกลับมาจากค่าย(11 พ.ค. 50)ก็ ยุ๊ง ยุ่ง (= 0 =) อันที่จริงขี้เกียจมากกว่าน่ะ.......เพราะเป็นหวัดด้วย TT^TT แหม! เรานี่ช่างบอบบางซะจริงจริ๊งงง
 ก็กลับมาถึงบ้านปุ๊ป ก็อาบน้ำแล้วก็กินยา Actifed ใครที่รู้เรื่องยาก็น่าจะรู้ดีนะว่าไอ้ยาตัวนี้มันใช้แทนยานอนหลบได้ดีนักแล....เหอะๆ หลังจากก๊งไอ้นี้เข้าไปเลยหลับเป็นตาย การบ้ง การบ้านเลยไม่ได้ทำเล้ยยยย แล้วพอวันรุ่งขึ้น(12 พ.ค. 50)ก็ขี้เกียจทำการบ้านอีกแล้ว.....แล้วตอนเย็นโชคก็หล่นทับเราจนได้....แม่พาไปเมเจอร์ไปดูสไปเดอร์แมนไง เออ......แล้วที่นี้พี่เรามันไม่ชอบแบบธรรมดา โน่น.....มันเอาจอไอแมกซ์ แม่ง!จอใหญ่ชิหาย เห็นรูขุมขนของโทบี้ หมดเลย จากที่เคยคิดว่าหล่อตอนที่ดู CD ภาค 1 ที่บ้าน พอมาดูที่นี้.....พยายามจะให้หล่อ แต่มันก็ไม่หล่อว่ะ + + แต่ตอนที่มันเป็น Black ก็เท่ดีนะ ชอบตอนมันเต้นใส่สาวว่ะ ยังจำประโยคนึงได้อยู่เลยว่า "ว่างๆผมอยากแชะกับคุณมั่งจัง" + + Sexy จริงๆ (ประโยคอื่นก็ไม่เจือกจำนะกุนิ) แต่ว่าได้ข้อคิดเยอะเลยนะ อยากดูภาค 2 อะ ยังไม่ได้ดูเลย - - สรุป ชอบด้านชั่วของสไปดี้เว้ยยยยย อุวะฮ่าๆๆๆ ยัย M.J น่าอิจฉาชะมัด  แฮร์รี่ไม่น่ามาเสียโฉมเล้ย.....คนหล่อๆทำไม่ต้องตายนะ เฮ้อ.....ที่หล่อๆอยู่ตอนนี้ แม่งก็เป็นเกย์ไปแล้ว 70% กร๊วก! ขอเล่าถึงตอนอยู่ค่ายนะ.......มันมีหลากหลายอารมณ์มากๆเลย ทั้งเศร้า ตลก หึกเหิม โมโห กลัว รังเกียจ ฯลฯ ยิ่งตอนที่พระอาจารย์สอนเรื่องต่างๆให้ฟัง ท่านชอบทำให้มันตลกเสมอ ฮาท้องคัด ท้องแข็งเลย เดี๋ยวยกตัวอย่างให้นะ มีอยู่ตอนนึงท่านเล่าว่า ก็เช้าวันนึงมีพระออกไปบิณฑบาตตอนเช้าแล้วเจอหมาไล่กัด พระก็คนนี่เนอะ ก็กลัวมาเป็นดิ เลยวิ่งหนีหมา แล้วที่นี้คนที่เห็นมันเลยพูดว่า "เป็นพระวิ่งทำไม ไม่สำรวมเลย" แล้วพอวันที่ 2 พระก็ออกบิณฑบาติอีก ก็เจอหมาไล่กัด ด้วยความที่กลัวว่าจะถูกคนว่าเหมือนเมื่อวานเลยยืนเฉย ปล่อยให้หมากัด ที่นี้ไอ้คนเมื่อวานที่มันว่าพระมันก็มาเห็นอีก มันเลยพูดว่า "ว้าย พระหน้าโง่อยู่ให้หมากัด" จบ เลยฮาไปตามๆกัน แล้วก็มีช่วงที่ต้องไปฝึกของทหารต้องไปคลุกโคลน แต่หนุกดีว่ะ ท้าทายดี เราเล่นเกือบทุกอัน มีอันเดียวที่ไม่ได้เล่น แล้วมีด่านนึงที่ต้องเอาตัวลอดรูล้อรถยนต์ แล้วข้างล่างมันเป็นแต่น้ำโคลน ขอบอกว่า เหม็นมากๆๆ แต่เราก็เล่น ไม่เห็นเปนไรเล้ย "ยิ่งเลอะ ยิ่งมากประสบการณ์" ลืมไป - - บ้านกุไม่ได้ใช้บรีสนี่หว่า 55+ แล้วครูฝึกก็บอกว่า "เออ....เห็นหน้าแบบนี้ ใจถึงดีนี่หว่า" อยากบอกว่ามีผู้หญิงประมาณ 3-4 คนเองมั้งที่เล่น
แต่วันนั้นเน่ามากๆๆๆ ฝนก็ตก อุตส่าห์อาบน้ำแล้ว....แล้วฝนมันตก ด้วยความที่กลัวเปียกเลยรีบวิ่งเข้าหอประชุม สงสัยกุคงซวยที่สุดในโลกมั้ง.....เจือกวิ่งตกท่อ ล้มกางเกงเปียกเกือบหมด แม่งงง เลยต้องไปเปลี่ยนเป็นกางเกงนอนมาใส่เลย 55+
เข้าค่ายครั้งนี้คงเป็นครั้งสุดท้ายในมัธยมแล้วล่ะ.......มันหนักอยู่นะ......แต่คงไม่หนักเท่าสิ่งที่เราต้องเจอตอนเปิดเทอมหรอก.........ก็ไอ้เพื่อนร่วมห้องเราอ่ะดิ๊........แม่งมีแรดอยู่กลุ่มนึง กุจะเอาชนะมันได้มั้ยเนี่ย........เอาเว้ย.........สู้ตาย!!!!
เราจะต้องอดทนและเข้มแข็งเหมือนยังกุมิ เศร้าจริงๆ......จบซะแล้ว TT^TT No More Cry!! 5月7日 ♥__˜_|ShOppiNG|_˜__♥
5月3日 <º))))><.·´¯`·.[|ด็กมีปัญหา]¸.·´¯`·.¸><((((º>
4月28日 -|FriEND$|- สวัสดีจ๊ะ.....วันนี้เราก็ขอฝากเนื้อฝากตัวเช่นเคยนะ
 ............. ถ้ามีใครสักคนถามคุณว่า "นี่ๆ ถ้าถึงเวลาที่ต้องพูดอำลากับใครสักคน..เธอจะพูดยังไงเหรอ" เราคิดว่าคุณคงจะตอบอย่างไม่ลังเลเลยว่า "ก็พูดว่า บ๊าย บ่าย หรือไม่ก็แล้วเจอกันนะ....ถามทำไม?" อะไรประมาณนี้ใช่มั้ยล่ะ? ในตอนนั้นคุณก็คงไม่ได้ใส่ใจเพราะมันยังไม่ถึงเวลาของมัน.....แต่เมื่อถึงวินาทีแห่งการจากลาจริงๆแล้ว ก็คงมีคำพูดมากมายที่อยากจะพูด...แต่....มันก็พูดไม่ออกหรือไม่ก็ทุกอย่างมันตันหมด แล้วพอกลับมานั่งนึกไปถึงตอนนั้น....ก็คงคิดว่า ทำไมตอนนั้นเราไม่พูดอย่างนี้ แล้วทำอย่างนั้นนะ อะไรประมาณนี้
เหมือนเราตอนที่ต้องจากกับเพื่อนตอนมีนาที่ผ่านมา...ถึงแม้ว่ามันจะไม่ได้เป็นการจากลาตลอดกาล แต่ว่าช่วงเวลานั้นมันจะไม่เกิดขึ้นเป็นครั้งที่สอง เหมือนกับคำพูดที่ว่า "ประวัติศาสตร์ไม่มีทางซ้ำรอย" ถึงแม้ว่าในห้องของเรา เราจะมีคนที่เขาไม่ชอบเราหรือชอบก็แล้วแต่....คนไม่ดีมันก็มีทุกที่นั่นแหละ แต่เราก็ดีใจนะที่ห้อง 3/1 ของโรงเรียนสันติราษฎร์ทำให้เราได้เจอเพื่อนที่ดีหลายคน โดยเฉพาะ จุ๊บจิ๊บ จอย และมด
ย้อนกลับไปเมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม 2547 วันแรกที่เปิดเรียนขึ้นมัธยมของเรา เรายังจำคำแรกที่จุ๊บจิ๊บพูดกับเราได้ว่า"หวัดดี เราชื่อจุ๊บจิ๊บนะ"....กับเราที่นั่งอยู่คนเดียวถึงแม้ว่าตอนนั้นเรายังไม่ได้สนิทกันทันทีและเราก็ยังไม่ได้รู้สึกอะไรกับเพื่อนคนนี้ แต่....มันก็เปลี่ยนไปเมื่อถึงเทอม 2 .... เรามีเพื่อนมากขึ้น หัวเราะได้เยอะขึ้น บอกตามตรงเลยว่าตอนแรกที่เข้าเรียนที่นี่เรารับไม่ได้เลยกับโรงเรียนที่เป็นแบบนี้ เราบอกกับแม่ทุกวันเลยว่า "แม่หนูจะไม่ไหวแล้วนะ ม.2 ย้ายโรงเรียนให้หนูที" ไม่รู้ว่าเด็กเอกชนจะเป็นแบบนี้กันทุกคนหรือเปล่านะ....
เทอม 2 ...... เราก็เริ่มสนิทกันทั้งจอยและจุ๊บจิ๊บ แต่มาอยู่กันเป็นกลุ่มเลยนี่ก็ตอนปลายๆเทอมจะขึ้นม.2ละมั้ง พอถึงม.2 มดก็ย้ายเข้ามากลุ่มของพวกเรานี่แหละที่ไปคุยกับมดเป็นพวกแรก เพราะมดเป็นคนที่เงียบๆแต่ความจริงมันบ้าเอาการ - - ม.2 เราทั้ง 4 คนก็ไปเที่ยวกันบ่อยมาก จนมันแน้นแฟ้น ถึงแม้พวกเราจะอยู่กลุ่มเดียวกันแล้ว.....แต่ที่แปลกก็คือ "No Name" หรือไม่มีชื่อกลุ่มนั่นเอง แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้พวกเรารู้สึกแปลกแต่อย่างใด ........ มันมีความสุขมากเลยนะ ที่ได้ไปไหนมาไหนพร้อมกับเพื่อนซี้เนี่ย แต่เวลาแบบนี้คงจะไม่มีอีกแล้วล่ะ เพราะพอขึ้น ม.4 ก็ต้องแยกย้ายกันไป ถึงจะอยู่โรงเรียนเดียวกันแต่ก็คนละสาย
พอขึ้น ม.3 มันก็เริ่มเปลี่ยนไปบ้างเพราะมีหลายสิ่ง หลายอย่างเข้ามา ทำให้พวกเราห่างๆกัน จิ๊บก็มุ่งแต่เรียนเพื่อเข้าเตรียม ส่วนจอยก็อ่านนิยาย ฟังวิทยุ มดก็ไม่ค่อยมาโรงเรียน คงจะมีแต่เราละมั้งที่เป็นเหมือนเดิม........พวกเราไปเที่ยวกันครบ 4 คนน่ะเหรอ?........แทบจะไม่มีเลย ไม่มีจริงๆ มันไม่เต็มที่เหมือน ม.2 มันห่างเหินกันซะจนไม่เหมือนเดิมได้แล้วน่ะ เราก็ไม่รู้จะทำยังไงให้มันเป็นเหมือนเดิมได้ จนบางครั้งเราก็คิดนะว่า "อยู่คนเดียวจะดีกว่ามั้ย?" แต่คำตอบคือ ถ้าเราอยู่คนเดียวโดยที่ขาดเพื่อน...เราจะเป็นยังไงในโรงเรียนที่เป็นแบบนี้ เราเลยลองมองในแง่ดีบ้าง....มันก็ดีขึ้นถึงแม้ว่ามันจะกลับเป็นเหมือนเดิมไม่ได้อีกแล้วก็ตาม.....
อยากบอกเพื่อนว่า...ถึงเราจะไม่ได้อยู่ห้องเดียวกัน ไม่ได้อยู่กลุ่มเดียวกัน ไม่ได้หัวเราะ ร้องไห้ด้วยกันอีกแล้วก็ตาม.......ขอให้รู้ไว้ว่าเพื่อนคนนี้ยังเหมือนเดิม....ยังอ้าแขนรับเพื่อนเสมอเมื่อเพื่อนต้องการ ถึงแม้ว่าเพื่อนจะเปลี่ยนไปแค่ไหน ถึงแม้ว่าเพื่อนจะเป็นยังไง จะดีหรือเลวต่างจากตอนแรกที่รู้จักกันสักเท่าไหร่.....เรารับได้หมดขอเพียงแค่...
เพื่อน จะ ไม่ ทอด ทิ้ง เรา ก็ พอ แล้ว
ก่อนที่เราจะจบหน้าของบล๊อกลง.....เราอยากจะมอบกลอนนี้ไว้แด่เพื่อนๆ ม.3/1 ทุกคน รวมไปถึงเพื่อนสมัย ป.6 ของเรา วิตตี้ นุ่น แป๊ป มะนาว และคนที่เราแอบชอบ...
กลอนอันนี้เราแต่งไว้เมื่อประมาณเดือนกุมภา ที่สำคัญคือ....เราแต่งมันด้วยใจ
Friendships
วันเวลาอันมีค่า ถึงเวลาต้องผ่านพ้น
เพื่อที่จะดิ้นรน และสืบค้นหาตัวเอง
งานเลี้ยงที่เริ่มมา ถึงเวลาหยุดบรรเลง
เพื่อนจงอย่ากลัวเกรง กับชีวิตตามลำพัง
เพียงจำไว้เถิดว่า เมื่อหันมามองย้อนหลัง
ภาพเก่านั้นคงยัง อยู่ที่เดิมตลอดไป
ขอเธออย่าท้อแท้ มันเป็นแค่ทางผ่านไป
ทางออกที่เส้นชัย คือแรงใจให้ก้าวเดิน
นึกถึงวันแรกสิ วันที่เราต่างเคอะเขิน
ไม่ใช่เหตุบังเอิญ ที่เรานั้นมาพบกัน
หากเป็นฟ้าลิขิต ที่ชีวิตของเราสอง
จำต้องมาพบปอง เป็นเพื่อนพ้องแล้วจากไป
ลาจากในตอนนี้ มิใช่ลาจากกันไกล
หากใจยังชิดใกล้ รู้สึกได้แม้ห่างกัน
วันวานที่ใกล้ชิด ช่างสุขจิตแสนหฤหรรษ์
วันนี้แม้จากกัน คงจะไม่คิดเสียใจ
ที่เราเคยมีเพื่อน ผู้คอยเตือนด้วยห่วงใย
ไม่หวังคืนสิ่งใด เพียงขอให้เพื่อนสุขกาย
หากรู้ตัวเมื่อช้า ทำดีมาเมื่อจะสาย
เพิ่งรู้คือเพื่อนตาย ที่คอยอยู่เคียงข้างกัน
หากมีปาฏิหาริย์ ดลบันดาลดั่งใจหมาย
จะขอเพียงเพื่อนตาย เคียงข้างกายตลอดไป
 LOve_4EveR
4月25日 ~~-'๐'-BoVY come baCK!!เรากลับมาอีกแล้วแว้วๆๆๆๆ หลังจากห่างหายไปนานหลายเดือน ....... - -a
พวกขี้เบื่ออะนะ ทำไงได้ล่ะ กลับมาคราวนี้เราจะขอเริ่มต้นใหม่ให้หมดเลย... จะทำให้สเปซสวยที่สุดเท่าที่มือคู่น้อยๆนี้จะสามารถทำได้
(แหวะ!ความจริงมือใหญ่เท่าฝาหม้อ 55+ล้อเล่น) ยังไงก็ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะค๊า!!! ^^V
วันนี้เป็นวันแรกที่อัพบล๊อค- - ก็คงยังไม่มีอะไรมากอะนะ แต่วันหลังลายคงเริ่มจะออก 55+ ก็......อยากฝากบอกเพื่อนๆด้วยว่า สเปซ ของเรายินดีต้อนรับทุกคนเสมอน๊า~~ และที่สำคัญ!! หากจะคอมเม้นท์ข้อความละก็.....ขอภาษาไทยที่ถูกหลักภาษานะจ๊ะ ^0^ จะได้ช่วยกันอนุรักษ์วัฒนธรรมไทยกันต่อไป----------
.............วันนี้คงพอแค่นี้ก่อน ไว้วันหลังมีเรื่องอะไรจะมาเล่าให้ฟังใหม่นะจ๊ะ บ๊ายบ่ายยยยยย
|
ความจริงพี่เราอาจจะเป็นเด็กมีปัญหาจริงๆก็ได้เดี๋ยวมีรปให้เบิ่งเน้อ อิอิ.....ไม่รู้จะอัพอะไรต่อแล้วอะ เพราะมันยังไม่มีเรื่องน่าตื่นเต้น >0< เอาไว้สักวันเสาร์หลังจากไปเที่ยวกลับมาจะมาอัพนะจ๊ะ เพราะมันจะมีงานญี่ปุ่นตรงลานโตคิว น่าจะมีคนน่ารักๆเยอะเลย อาจจะมีสิ่งตื่นเต้นเกิดขึ้น อ่าหุ อ่าหุ แบบว่าเลือดหื่นขึ้นสมองซีกซ้าย 55+
|
|
