ღ°•.♥.•°☆>>ทำดีวันละนิด ชีวิตแจ่มใส<<☆°•.♥.•°ღ

       สวัสดีจ้า.......กลับมาอัพสเปซแล้ว หลังจากที่ดองไว้นาน สำหรับวันนี้ก็เป็นวันดีของเราและแฟนคลับของพี่เว่นอีกหลายๆแสนคน.......เพราะวันนี้คือวันที่ 7 เดือน 7 ปี 2007 นั่นเอง และถือว่าเป็น วันของเซเว่นหรือพี่เว่นของน้องโบ >< ....... ซึ่งวันนี้จะมีครั้งเดียวและจะไม่มีวันเกิดขึ้นอีก (นอกจากแกจะเขียนปฏิทินเอาเองใหม่อะนะ หุหิ) เพราะมันเป็นช่วงของเวลา.......ดังนั้นมันจึงสำคัญมากอากๆๆๆๆสำหรับเรา(ลากเสียง)

 

       วันนี้ก็ไม่ได้ทำอะไรให้พี่เว่นเล้ยยยยย.......ก็เลยมาอัพสเปซแทน แล้ววันนี้ก็ไม่ได้ไปเรียนพิเศษ.......เพราะไปงานเจเทรนด์ที่ MBK แต่ก็คิดผิดที่ไป เพราะ "กุไปคนเดียว" ไม่น่าหยุดเรียนพิเศษเลย.....ยิ่งตอนนี้อยู่ ม.ปลายนะ ต้องขยันให้มาก......พูดไปก็ขอระบายหน่อยเหอะ....(ถ้าใช้คำหยาบก็โทดนะ) ตอนแรกเราจะไม่ไป......แล้วทีนี้มันก็มีเหตุให้ต้องไป เพราะใจมันร่ำร้อง (อ้วก) แล้วพอไปถึงก็โทรหาเพื่อน(ขอไม่ระบุชื่อนะว่าใคร)......1 ครั้ง ไม่รับ.....2 ครั้งไม่รับ....ก็เลยไม่เปนไร เลยเดินหา ก็เดินนานอยู่นะ....ไม่เจอก็เลยโทรอีก และก็ไม่รับอีก กุเลยเริ่มมีอารมณ์....เลยเดินเล่นทั่วงานไปก่อน ก็ถ่ายรูปไปเรื่อย....แล้วก็โทรอีก...ที่นี้รับ(จนลืมไปเลยว่าโทรไปหามันแล้วมันไม่รับกี่ครั้ง) ก็เลยบอก

 

เรา: "เออ เนี่ยเราไปศึกษาภัณฑ์ไปซื้อของก่อนนะ แล้วตอนนี้พวกแกอยู่ไหน?"  

เพื่อน: "อยู่ฮาจิบังเนี่ย"

เรา:"เออ เดี๋ยวซื้อของเสร็จแล้วเดี๋ยวไปหา"

เพื่อน: "มาดิ ถ้าแกมาพวกเราก็กินเสร็จพอดี"

เรา: "อืม แล้วเจอกัน"

 

แล้วพอเราไปซื้อของเสร็จแล้วไปที่ฮาจิบัง ก็ไม่มีใครอยู่....เราก็ยืนรอตั้งนานเลยนะ อย่างน้อยโทรบอกกันสักคำก็ยังดีว่า เออเนี่ย เราออกมาข้างนอกแล้วนะ แต่นี้ไม่เลย.....เราต้างหากกลับเป็นฝ่ายที่ต้องโทรไปหา โทรไป 2 รอบ....ไม่รับ เลยโทรไปเพื่อนอีกคนนึง....ไม่รับแต่เขาก็โทรกลับมาทีหลัง.......เลยรู้ว่าอยู่ข้างนอก เราเลยบอกแล้วเจอกัน.......แต่สรุปก็ไม่เจอกัน(สงสัยเพราะเราชอบพูด แล้วเจอกัน มันเลยไม่เจอกันมั้งเนี่ย) เราเลย.....ชั่งแม่งและ กุกลับดีกว่า การบ้านรอให้ทำอยู่ที่บ้านตั้งเยอะแยะ.......บอกตามตรงว่าทุกวันนี้ โครตเหนื่อย เพราะมีแต่เราที่ทำไหนจะพิมพ์งาน ปริ๊น ซื้อของ แบกของ จนกุจะกล้ามขึ้นแล้วมั้งสาดดด ........ เราไม่บอกหรอกว่า เฮ้ยเนี่ย เราเหนื่อยนะ เอาไปทำมั้งได้ปะ ...... บอกทำไมละ ให้คิดเองดิ โตๆกันแล้ว เกิดก่อนเราด้วยซ้ำนะ......คิดเป็นมั้ย อย่าให้พูด.......เก็บไว้เยอะ แค่ไม่แสดงออกไปเฉยๆ.....รู้อยู่ว่าที่พิมพ์ออกมามันก็เป็นเรื่องเดิมๆที่เคยไประบายให้คนอื่นฟัง........แต่ว่ารู้มั้ยว่าเรื่องเดิมๆมันจะยิ่งตอกย้ำให้เรา.....เพื่อนคนนี้มากขึ้นๆ พอเราเงียบก็หาว่าเราเงียบ......แต่พอเราเป็นฝ่ายพูดก่อนมั้งกลับกลายเป็นว่า เรื่องที่กุพูด....เป็นแค่ลมผ่านหู เหนื่อยแล้วนะกับการที่ต้องทำแบบนี้ ทำไมการจะมีเพื่อนที่เข้าใจซึ่งกันและกันสักคนมันถึงได้ยากขนาดนี้......หรือเราเองที่ต้องปรับตัว? ปรับให้ไปชอบแบบพวกแกอะนะ.......ชอบดงบัง ชอบเอสเจ.........ถึงจะคุยกันได้ตลอด ถึงจะทำอะไรด้วยกันได้ตลอด.....แล้วที่ผ่านมาล่ะ? เริ่มจากการเป็นเพื่อนกันเพราะอะไร....แล้วจู่ๆตอนนี้ กลับมาทำเหมือนว่า กุเปนปลิงที่คอยเกาะพวก...อะเหรอ? ถ้าจะคิดแบบนั้น ไม่ต้องมาคบกันก็ได้ เพราะแต่ก่อนไม่มีดงบัง ไม่มีเอสเจ ยังเป็นเพื่อนกันได้เลย ถ้าจะคุยกับเราน้อยลงเพราะสาเหตุนี้......ก็หุบปากไปเลยดีกว่า ที่เห็นว่ายิ้ม ที่เห็นว่าหัวเราะ.....รู้มั้ยว่าหัวเราะทั้งๆที่ข้างในมันเศร้า มันน้อยใจ ทำเราเราไม่ว่า แต่ถ้าโดนเราทำมั่งล่ะ........(หรือนี่คือกรรมตามสนองเรา? ที่เคยทำไว้ตอน ม.2 แต่ทำไมมันนานจังเลยล่ะ) รู้มั้ยถ้าโดนเราทำ เรารู้เลยว่าแกจะเป็นยังไง....ตอนนี้ยังทนไหว แต่ต่อไป......ไม่รู้

 

     กลายเป็นบล๊อกมั่วไปและ.......ยังไงก็อยากให้พี่เว่นรู้ว่า ถึงแม้ว่าโบจะไม่ได้สมัครเป็นแฟนคลับ ไม่ได้ดูเอมวีหรือฟังเพลงของพี่ทุกเพลง ไม่ได้เต้นท่าของพี่ได้......แต่เพลงและทำนองของพี่นั้นโบเข้าใจอย่างสุดซึ๊ง T^T เวลามีคนมาว่าพี่ว่าปากห้อย บอกตามตรงโบโกรธมากกก ถึงจะพูดเล่นก็เหอะ แต่ก็เก็บเอาไว้ เพราะพี่เว่นเป็นไอดอลที่สำคัญที่สุดของโบเลย......ยังไงก็ตามขอให้พี่เว่นมีความสุขตลอดเวลาอยากให้รู้ว่า....รักเธอทุกวัน

     

ปล.อ่านสเปซนี้แล้วจะโกรธเรา จะไม่คุยกับเราเป็นเดือนๆก็เอาเลย ....... เราไม่มีสิทธ์ว่าอยู่แล้ว แค่อยากบอกว่า เราเป็นคนที่จริงใจกับเพื่อนและแคร์เพื่อนมาก จะทำอะไรกับเราเอาไว้เราก็รับได้....แต่อย่าให้มันมากเกินทน

    ผ่านไปเกินครึ่งของคอนเสิร์ตและ.........เรนก็บอกว่า "ตอนนี้คอนเสิร์ตผ่านไปครึ่งนึงแล้วนะครับ เพลงต่อไปผมอยากให้แฟนของผมทุกๆคนมาสนุกด้วยกันกับเพลงนี้นะครับ....ที่รัก" แล้วก็แสดงเพลงในโฆษณาดัชมิลล์อะ จำชื่อเพลงมิได้ T^T แล้วก็เล่นๆๆๆจนกระทั่งถึงเพลง "Friends" ที่เรนร้องให้กับเด็กๆที่เป็นเอดส์และเด็กกำพร้าจากพ่อแม่ที่เป็นเอดส์ทั่วโลก ....... ยอมรับเลยว่าประทับใจกับเพลงนี้ที่สุด.......เพราะระหว่างที่เรนแสดง ตรงที่เรนยืนอยู่ได้เลื่อนสูงขึ้นและจอภาพข้างหลังเรนก็ได้มีภาพปีกสยาย เปรียบเสมือนว่าเรนคือเทพแห่งสันติภาพในชุดขาว............ประทับใจซะจนไม่รู้จะพูดยังไงดี เพราะภาพที่เห็นมันงดงามมากๆๆๆๆๆ แล้วพอแสดงชุดนี้เสร็จเรนก็พูดว่า "พวกคุณทุกคนอย่าลืมว่า ตอนไหนก็ตามที่คุณโดดเดี่ยวและอ้างว้าง โปรดจำไว้ว่า....คุณยังมีผมเป็นเพื่อนเสมอ ผมจะอยู่เคียงข้างกายคุณเสมอ"

 

    แล้วก็ถึงเวลาที่งานเลี้ยงต้องเลิกรา............เรนและแดนเซอร์ออกมาในชุดฮูดสีแดง พร้อมกับเพลง Instead of saying goodbye (Original Virsion) ทั้งร้องและเต้นอย่างเต็มที่เป็นครั้งสุดท้าย.........และเมื่อเพลงใกล้จะจบ ทุกคนก็ออกมายืนตรงส่วนหน้าสุดของเวที พร้อมกับโค้งคำนับเป็นการขอบคุณ ซึ่งเรนโค้งให้ทั้งข้างหน้า ด้านข้าง และด้านหลังและกล่าวคำว่า

"ผมรักคุณ"....ก่อนที่พื้นเวทีที่เค้ายืนอยู่จะลดลงและพาเขาหายไปจากสายตาของเรา..................และจากนั้นก็มีการฉายคำพูดของเรนเป็นตัวหนังสือภาษาไทยผ่านจอ เราจับใจความได้ว่า

"ผมต้องขอบคุณพวกคุณทุกๆคน ที่คอยเป็นกำลังใจให้ผม ในยามที่ผมต้องทนรับแรงกดดันกับการแสดงที่กลัวว่าจะออกมาไม่ดีอย่างที่หวัง แต่เพราะมีพวกคุณ....เหล่าแฟนเพลงของผม....จึงทำให้ผมสามารถผ่านพ้นมันมาได้........ขอบคุณมากครับ" พร้อมกับเปิดเพลง I Love You คลอเบาๆ...........ซึ่งเป็นการปิดฉากของคอนเสิร์ต อย่างสมบูรณ์แบบที่สุด!!! ซึ่งเราก็หวังไว้ในใจลึกๆว่าจะมีการอังกอร์..........แต่มันก็เป็นไปไม่ได้นี่เนอะ......คอนเสิต์ของเรนจบลงประมาณ 4 ทุ่มกว่าๆๆ ............เชื่อมั้ยว่า...........พอออกมานอกฮอล์ก็มีสายฝนโปรยปรายลงมา.....และมีฟ้าแลบ.....และไม่นานก็กลายเป็นฝนตกหนัก........มันทำให้เราอดคิดไม่ได้ว่านี่คือปาฏิหาริย์ของเรนหรือเปล่า??!! ......หรือแม้แต่ฟ้าก็ยอมสยบให้กับความยิ่งใหญ่ของ Rain กันนะ.....

 

    หลังจากคอนเสิร์ตครั้งนี้.........เราคงไม่ได้เห็นเรนมาเต้นต่อหน้าต่อตาแบบนี้อีกนานเลยล่ะ เพราะไหนจะเล่นหนังฮอลลีวูด อัลบั้มเพลงสากลอีก คงจะเป็นโอกาสยากที่เรนจะมาเมืองไทยอีก........แต่เราเชื่อว่า ถ้าแฟนเพลงที่ประเทศไทยทุกคนคิดเหมือนเรา เรนจะต้องกลับมาอีกแน่นอน ........จะอีก 5 ปี หรือ 10 ปี หรืออีกหลายๆปี ฉันจะไปดูคุณเล่นคอนเสิร์ตอย่างแน่นอน....ในคราวหน้าขอให้คุณโปรดมองลงมาตรงข้างขอบเวทีนะเรน....ที่ VIP ตรงนั้นแหละ....คือที่ของฉัน 

   

    ถึงเรน........แม้ว่าข้อความนี้จะไม่สามารถส่งถึงคุณได้ก็ตาม............เรน....คุณไม่ได้เป็นคนที่หน้าตาหล่อเหลาเลยนะรู้มั้ย ถึงแม้ว่าฉันจะไม่ใช่แฟนคลับของคุณ ร้องเพลงของคุณแทบจะไม่ได้เลย แต่คุณรู้มั้ยว่า.....ครั้งแรกที่ฉันได้ไปดูคอนเสิร์ตของคุณ.....ก็ไม่รู้ว่าทำไมคุณถึงมีเสน่ห์ดึงดูดใจอย่างประหลาด ทวงท่าที่คุณเต้น ท่วงทำนองที่คุณร้อง มันเหมือนมนตร์สะกดให้ฉันจ้องมองคุณอย่างไม่สามารถละสายตาได้ จึงไม่แปลกเลยที่คุณจะเป็นที่ต้องการของคนทั้งโลก "Rain" สายฝนที่จะมาทำให้โลกของร่มเย็น มีแต่ความสุขและสันติภาพ.....ขอให้คุณโชคดีบนเส้นทางที่คุณเดินนะ Rain........อย่าไปที่ที่ฉันเอื้อมไม่ถึงล่ะ

 

 

                                                                                          

 

     เมื่อวานนี้ วันที่ 2 มิถุนายน 2550 จะเป็นวันสำคัญอีกวันนึงที่เราจะไม่ลืมเลย นั่นคือ.....เราได้ไปดูคอนเสิร์ตของเรน ซึ่งครั้งนี้เป็นครั้งที่ 2 ของเราแล้ว และนี่ก็คือคอนเสิร์ตในเอเชียที่สุดท้ายของเรน....เพราะต้องรออีก 5 ปีเรนถึงจะกลับมาจับไมค์อีกครั้ง เอาล่ะ......เราจะขอเล่าถึงบรรยากาศในคอนเสิร์ตละนะ

 

     เราไปดูคอนเสิร์ตครั้งนี้กับเพื่อน ก็ไปถึงอิมแพคประมาณ 5 โมง เกือบๆ 6 โมงละมั้ง จากนั้นก็รอให้ถึง 19.00 น. ระหว่างที่รอก็ไปเดินเก็บภาพบรรยากาศรอบๆ แล้วมันก็คงเป็นคราวซวยของเราจริงๆละมั้ง....ซวยสุดๆเลยด้วย....คือเราดันลืมเอาแบตเตอรี่ของกล้องมาสำรอง เจือกลืมเอาไว้ในกระเป๋าอีกใบ(เพราะตอนแรกกะจะเอากระเป๋าใบนั้นมา) ก็เลยเซ็งมากๆๆๆๆ เลยจะยืมกล้องของเพื่อนถ่ายวิดีโอของคอนเสิร์ตเอาไว้

 

    19.00 น. กว่าๆ ประตูก็เปิด โชคดีที่เราสามารถซ่อนกล้องไว้ได้อย่างแนบเนียน 55+ ก็เข้าไปนั่งที่สำหรับคนดู ซึ่งที่นั่งครั้งนี้ใกล้เวทีกว่าครั้งที่แล้วมากก >0< แล้วข้างหลังของเราก็เป็นแฟนคลับที่มาจากฮ่องกง เค้าพูดภาษากวางตุ้ง พวกเราก็นั่งขำกันเพราะฟังไม่รู้เรื่อง (ก็มันตลกดีนี่หว่า แม่งพูด ฝอยๆ จกๆ ไรนี่และ ) ส่วนที่นั่งตรงรืมสุดก็มีแฟนคลับจากเว็บของ RainThailand ละมั้ง นั่งกันเป็นก๊กเลย เด่นมากๆๆเลยเพราะเค้ามีที่ตบมือสีฟ้าของดัชมิลล์กันแทบทุกคน ส่วนลักษณะของเวทีที่ยื่นออกมาก็เป็นวงกลมแล้วสองข้างของเวทีส่วนบนก็จะมีจอยักษ์ให้คนที่นั่งไกลๆได้เห็นเรนอย่างชัดเจน สงสัยมั้ยว่าไอ้ VIP มันไปอยู่ส่วนในกัน??!! แม่งก็อยู่กลางวงของเวทีนั่นแหละ (เลยเหมือนได้อยู่ในวงล้อมของเรนเลย แม่งอิจฉาชิหายยยย )

ส่วนเวทีข้างในก็มีผ้าม่านสีดำปิดไว้อยู่ แล้วบนผ้าม่านก็มีตัว Z สีเงินแนวเฉียงลงสกรีนไว้ (คาดว่าไอ้ Z ตัวนี้คือสัญลักษณ์ของ Korean Air โฆษณากันบ่อยเหลือเกิ๊นน) ขนาดแค่เห็นโฆษณาของเรนบนจอก็ยังกริ๊ดกันเนอะ......สู้เราก็ไม่ได้ เรานั่งนิ่ง 55+ (แต่เดี๋ยวสักพักจะแหกปากยิ่งกว่าคนอื่นเค้าอีกหลายเท่า)

 

    20.00 น. กว่าๆ (Late ทุกทีอะ) ...........นึกไม่ออกว่ะ ว่าเรนออกมายังไง ตอนนั่นมัวแต่งมหาหอยอยู่ 55+ รู้แต่ว่ากรี๊ดดังมากกกก (เสียงกุเองแหละ) เรนเปิดตัวด้วยเพลง It's Raining แม่งเต้นอภิมหาสุดยอดของความ Sexy พอจบเพลงเปิดตัวก็เล่นอีกหลายๆเพลง ซึ่งมีทั้งที่เรารู้จักและไม่รู้จัก แล้วเพลงที่เราชอบมากๆๆๆก็มานั่นก็คือ "Bad Guy" แต่คราวนี้เอามาทำเป็นเวอร์ชั่น Tango ละมั้ง ฉากหลังสวยมากๆๆๆ โครตอิจฉาแดนเซอร์เลยว่ะ แล้วก็ถึงช่วงเรนหยุดพัก เรนก็กล่าวกับทุกคนประมาณว่า "ผู้หญิงที่ผมรัก...ทุกคนมักจะจากผมไปหมด ผมจึงอยากให้ทุกคนเป็นแฟนของผม อย่าลืมว่าพวกคุณทุกคนคือแฟนของผมนะครับ..เพลงต่อไปนี้ผมขอมอบให้กับคุณครับ...ที่รัก" อ้ากกกก แม่งกรี๊ดกันฮอล์จะแตกกกก แม่ง......แล้วมีอยู่เพลงนึงที่เรนเต้นแล้วกล้องมันไปซูมตรงเป้ากางเกงของเรน ซึ่งท่านั้นเรนเต้น "ท่าเด้งเป้า" หูย.........คุณพระคุณเจ้าช่วย ตอนนั้นอยากจะลงไปดิ้นกับพื้นซะให้ได้ สุดๆเลยคนอะไรก็ไม่รุ (ลงไปดิ้นกะพื้นไม่ได้ เพราะที่ไม่พอ 55+) แล้วก็มาถึงเพลง I'm Coming ซึ่งปกติจะเห็นเรนเต้นแต่ในTV แต่นี้มาเห็นเรนเต้นด้วยตาคู่นี้ของตัวเอง......มันเป็นอะไรบรรยายไม่ถูก........เหมือนมันตื้นตันละมั้ง....เพลงต่อๆมาก็มีเพลง Instead of saying goodbye ซึ่งนำมาทำเป็นเวอร์ชั่น Rock พอเห็นเรนเป็นร๊อกเกอร์ปุ๊ป....ก็คิดว่าตัวเองช่างโชคดีจริงๆที่ได้มาเห็นเรนอีกด้านที่ปกติมันไม่มีทางเป็นไปได้ (ยังคุยๆกันกะเพื่อนเลยว่า เรนในมาดนี้เหมือน Jay Chou เลย)